Sinds 30 oktober 2026 draait ons hele huis achter drie omvormers en 128 kWh aan zelfgebouwde batterijen. In de vorige post eindigde ik bij het frame van de batterijruimte. Deze post gaat over alles wat daarna kwam: de ruimte afbouwen, de beveiliging, de bekabeling, de configuratie en het moment waarop de hoofdschakelaar omging.
- Opslag: 4 Basengreen-packs van 32 kWh (LiFePO4), samen 128 kWh en 2512 Ah
- Omvormers: 3 Victron MultiPlus-II 48/10000, driefasig
- Netaansluiting: 3 x 25 A
- Zonnepanelen: 15 panelen van 250 Wp op Enphase micro-omvormers
- Besturing: Victron Ekrano GX
- In bedrijf: 30 oktober 2026
De batterijruimte
De batterijen staan in een eigen ruimte van ongeveer 1,9 bij 1,9 meter en 2,5 meter hoog, binnen in de schuur. De schuur zelf is gebouwd van sandwichpanelen van 100 mm. De ruimte heeft daarbinnen een eigen schil: een metalstud-frame van 50 mm, gevuld met steenwol en afgewerkt met Fermacell-platen van 18 mm.
Ik heb bewust voor metalstud gekozen en niet voor hout. In een brandwerende wand blijft hout de zwakke schakel. Steenwol en gipsvezelplaat branden niet, en dat wil je rond 128 kWh aan lithium. Dit frame met de sandwichpanelen zou samen goed moeten zijn voor 1 uur brandwerendheid.
Metalstud heeft wel een nadeel: de dunwandige profielen zijn niet gemaakt om zware puntlasten te dragen. En er moesten drie omvormers van ruim 50 kg per stuk aan de wand. Die hangen ver genoeg voor de wand om een flink moment op de profielen te zetten. Daarom is er een extra houten frame opgenomen om het gewicht van de omvormers te dragen. Dit is het enige hout in het frame.
In hetzelfde frame loopt de bedrading voor de rest van de schuur: verlichting, schakelaars en wandcontactdozen. Zo blijft alles uit het zicht. De accuruimte en de rest van de schuur zitten op gescheiden groepen.
De packs verhuizen
Terwijl ik de frames bouwde, stonden de accupacks in een andere ruimte. Toen de accuruimte klaar was, moesten ze verhuizen. Een volledig geassembleerde pack weegt meer dan 250 kg; optillen ging niet, ik kreeg hem nog geen millimeter van de grond.
Naar buiten rijden lukte wel, maar de schuur heeft een kleine drempel. Met een paar OSB-platen die ik nog had liggen, heb ik dat hoogteverschil overbrugd. Wel goed opletten dat een pack er niet per ongeluk vanaf rijdt, want dan had ik een groot probleem gehad.
Veiligheid: rook, CO en een noodstop
PGS 37-1 is voor mij als particulier niet verplicht, maar ik gebruik de richtlijn als ontwerpdoel. Drie maatregelen daaruit zitten nu in het systeem: rookdetectie, CO-detectie en een noodstop.
Melders op de Ekrano
In de schuur hangen een rookmelder en een CO-melder, elk op een relaisvoet. Het relaiscontact van elke melder gaat naar een digitale ingang van de Ekrano GX. Ik gebruik het verbreekcontact (NC): in rust is de kring gesloten en bij alarm gaat hij open.
De bekabeling is bescheiden: oude vieraderige telefoonkabel in een eigen goot, gescheiden van de 230 V-voeding voor de melders. Op de Ekrano heten de ingangen 'Rookmelder' en 'CO melder'. Een druk op de testknop van een melder geeft een alarm op de Ekrano, en daarna weer 'Ok'. Om de buizen en kabelgoot netjes op de melderbehuizing aan te laten sluiten, heb ik zelf wat verbindingsstukken ontworpen en 3D-geprint.
Wat er bij een alarm moet gebeuren
De twee alarmen vragen om een tegengestelde reactie. Bij CO moet de ventilatie naar maximaal, want dan wil je het gas zo snel mogelijk afvoeren, maar het systeem mag aan blijven. Bij rook of brand moeten de ventilator en het systeem juist uit, want extra lucht voedt het vuur.
De detectie werkt en is getest. De automatische koppeling met de ventilatie is nog niet af; daarover meer aan het eind van deze post.
De noodstop
Er zit een noodstopknop in het huis en een in de schuur. Ze staan in serie in een enkele lus: lus gesloten betekent dat de omvormers mogen draaien. Tussen huis en schuur loopt precies een aderpaar, en dat is hiervoor gebruikt.
Mijn eerste plan was de lus door de remote on/off-aansluiting van alle drie de omvormers te halen, maar bij nadere studie bleek dit niet mogelijk. Je mag meerdere omvormers zo niet aan elkaar verbinden want dan kan er stroom gaan lopen tussen de omvormers.
Daarom heb ik ervoor gekozen om alleen de AUX2-ingang van de L1 (master) omvormer te gebruiken tezamen met een Safety Switch Assistant. Zodra de master uitvalt, gaan ook de overige omvormers uit.
Bij het testen gingen de omvormers niet altijd weer aan als de noodstopknop ontgrendeld werd. Waarom weet ik niet, maar het is niet zo'n probleem. Na een noodstop is het ook prima om even naar die omvormers te gaan en ze allemaal weer bewust 'aan' te zetten.
De noodstopknop in de schuur
De DC-kant afmaken
Het ontwerp van de DC-bus stond al in de vorige post: een Lynx Class-T Power In, een Lynx Shunt en twee Lynx Distributors. Elke pack heeft een eigen Class-T zekering van 350 A en hangt met 120 mm² kabel aan de bus. Elke omvormer heeft een dubbel paar kabels van 70 mm². De omvormers op L1 en L2 zitten op de eerste Distributor, die op L3 op de tweede.
Meten in plaats van de handleiding geloven
De naam 'M10' in de Lynx-serie slaat op de busbar, niet op alle aansluitingen. De kabelschoenen op de Distributors zijn M8, net als die op de MultiPlus en op de batterijen. De Power In heeft wel echt M10 voor de kabelschoenen, anders dan de handleiding zegt. Het was dus goed dat ik eerst de bouten opgemeten heb voordat ik de kabelschoenen ging bestellen.
Alles is met een momentsleutel aangehaald: 33 Nm op de M10-busbarverbindingen en 14 Nm op de M8-aansluitingen.
Overal even lange kabels
Niet alleen de kabels van de DC-bus naar de packs zijn even lang, ook die naar de omvormers. Zo ziet elke omvormer dezelfde spanning op zijn aansluiting. De langste afstand bepaalt de lengte, dus sommige kabels zijn eigenlijk te lang en liggen in een lus. Bij de packs komt dat goed uit: met de extra lengte kan een pack een stuk naar voren gereden worden om bij de achterkant te komen.
De plus- en minkabels van de packs zijn bovendien gekruist aangesloten. Bij de rechter pack zit de min op de meest rechtse aansluiting en de plus op de meest linkse, en zo verder. Zo is het hele pad van de Shunt naar elke pack en terug even lang: niet alleen de kabels, maar ook het stuk DC-bus waar de stroom doorheen gaat.
Open kabelgoten
Alle kabels liggen in open draadkabelgoten. Volgens Victrons Wiring Unlimited moet je kabels niet in een gesloten behuizing wegwerken: ze worden warm en moeten die warmte kwijt kunnen. Omdat er normaal niemand in deze ruimte komt, is een open goot hier prima. Ook de DC-kabels liggen op een goot. Die kabels zijn zwaar, en zo draagt de goot het gewicht in plaats van de aansluitingen.
Vier packs parallel
Voordat de packs aan elkaar gingen, heb ik per pack de spanning gemeten. Ze zaten tussen 51,95 en 52,01 V, met een celverschil van 7 tot 11 mV per pack. Dat is dicht genoeg bij elkaar om veilig parallel te schakelen. Voor de zekerheid had ik vermogensweerstanden van 0,1 en 0,2 ohm klaarliggen om een eventuele vereffeningsstroom te begrenzen.
Na het inschakelen stond er 51,9 V op de bus, met 2512 Ah erachter.
De omvormers voorladen
Een MultiPlus heeft grote condensatoren aan de DC-ingang. Sluit je die direct op een batterijbank aan, dan krijg je een flinke vonk. Daarom laad ik ze voor via een vermogensweerstand van 10 ohm.
Met twee pluskabels per omvormer ging dat zo: de eerste kabel via de weerstand aansluiten, wachten, de tweede kabel direct vastzetten, de weerstand weghalen en dan de eerste kabel vastzetten.
AC-bekabeling en meterkasten
Het hele huis zit achter de omvormers. Het net komt binnen in de meterkast van het huis, gaat naar de schuur, door de drie MultiPlussen en komt als AC-out weer terug naar het huis. Valt het net weg, dan merkt het huis daar niets van.
De kabel naar de schuur (AC-in) is 6 mm², de kabel terug (AC-out) 16 mm². Dat verschil is logisch: de heenweg is begrensd door de aansluiting van 3 x 25 A, terwijl de omvormers op de terugweg netstroom en batterijvermogen bij elkaar kunnen optellen.
Twee nieuwe verdeelkasten
De meterkast in huis was een rommeltje; een volgepakte standaard zwarte behuizing met diverse uitbreidingen aan de zijkant. Om dat netter te maken en ruimte te hebben voor toekomstige uitbreiding (warmtepomp, EV-lader) is de meterkast vervangen door een veldverdeelkast met 4 rijen van 24 modules. In de accuruimte hangt een klein kastje van 2 rijen van 18 modules.
Het was erg lastig om een installateur te vinden die hieraan mee wilde werken aangezien ik veel zelf wilde doen. Uiteindelijk ben ik bij Swinkels E-tech uitgekomen, en die hebben enorm geholpen.
Samen met de installateur heb ik de schema's voor in huis en in de accuruimte bepaald. In huis zit een omschakelaar waarmee het hele huis óf van het net óf van het ESS gevoed wordt. Na de omschakelaar zit een 63A verdeelrail. In de toekomst kan hierop de EV-lader of warmtepomp aangesloten worden zonder dat de rest van het huis daar dan last van heeft. Nu zit daar alleen één 40A automaat op die de maximale stroom richting alle groepen van het huis beperkt. Dat is nodig omdat de bedrading en hergebruikte componenten niet geschikt zijn voor een hogere stroom.
De PV zit na 13 jaar nu wel goed op 1 fase aangesloten. De groepen zijn iets anders verdeeld, waardoor de continue verbruikers zoals de koelkast, ventilatie, vriezer en serverkast op dezelfde fase als de PV zijn aangesloten, zodat zonne-energie zoveel mogelijk in huis al wordt verbruikt.
In de accuruimte zitten de netmeter, de automaten voor AC-in en AC-out van de drie omvormers, en een omschakelaar I-0-II en aardlekautomaten voor de groepen in de schuur. Met de omschakelaar is de stroom in de schuur te wisselen tussen net en ESS, want als er onderhoud aan het ESS nodig is, dan is het wel fijn dat er licht is in die ruimte.
Een paar keuzes die ik onderweg gemaakt heb:- Zo min mogelijk verschillende merken: alle componenten zijn van ABB.
- De schuur heeft geen eigen aardpen. De aarde komt via de 5-aderige kabel uit het huis en gaat ook weer terug.
De PV-meter die onzin vertelde
Het systeem heeft twee Victron VM-3P75CT energiemeters, beide via ethernet: een als netmeter in de schuur en een als PV-meter in het huis. De Enphase-panelen zitten enkelfasig op L2.
Deze Victron energiemeter heeft een modus waarin hij alleen 1 fase kan meten, maar dan moet die fase ook L1 zijn. Nadat ik de L2 had aangesloten op de L1-input van de meter en deze had geconfigureerd als 1-fasemeter, waren de gemeten waarden 'vreemd'. Daarnaast was het ook niet juist dat het Victron-systeem dan denkt dat het op L1 ingevoerd wordt terwijl dat op L2 is.
De PV op L1 aansluiten was het eenvoudigst geweest, maar dan had ik ook alle groepen moeten wisselen tussen L1 en L2. Daarom heb ik ervoor gekozen om de meter te gebruiken als een 3-fasemeter en alleen de spoel voor L2 aan te sluiten. Op de meter is nu de echte L1 aangesloten op de L1-input en L2 op de L2-input. L3 lukte niet. Het verdeelblok zit zo vol en de L3 zit op de achterste rij waar ik onmogelijk nog bij kon om een extra draad toe te voegen. Op zich geeft dat niet. De meetwaarden voor L1 en L2 zijn nu goed. Het voltage op L3 is wel maar 75V, maar net als op L1 zijn de meetwaarden voor 'current' en 'power' nu 0 en dat is het voornaamste als input voor het Victron-systeem.
Configuratie
Met alle kabels vast begint het softwaredeel. Daar zit meer werk in dan ik verwacht had, en een paar valkuilen.
De MultiPlussen
De omvormers configureer je met VEConfigure, via een MK3-USB-interface. VEConfigure draait alleen op Windows, dus ik heb er een laptop voor moeten lenen. De belangrijkste instellingen:- Netcode: Europe EN50549-1:2019. Het wachtwoord om de netcode te mogen wijzigen krijg je via je leverancier.
- ESS-assistent: VEConfigure schrijft een assistent alleen naar het apparaat waarmee je verbonden bent. Je moet hem dus drie keer instellen, een keer per omvormer.
- Laadspanning: de ESS-assistent zette de absorptiespanning ongevraagd op 56,8 V. Die heb ik teruggezet naar 55,2 V.
- Safety Switch Assistant: alleen op de omvormer van L1, voor de noodstop.
Een instelling kostte me flink wat zoekwerk. De 'restart offset' stond op 4 V. Samen met een afschakelspanning van 48,0 V gaf dat een herstartniveau van 52 V. De batterij stond op 51,6 V, dus de omvormer op L1 bleef met zijn low-battery-ledje knipperen bij een batterij die helemaal niet leeg was. Met een offset van 2 V was het over.
Enphase achter een Victron
Mijn zonnepanelen hangen met micro-omvormers aan AC-out. Als het net wegvalt en de batterijen vol zijn, moet de MultiPlus die panelen kunnen terugregelen. Dat doet hij door de frequentie te verhogen.
De ESS-assistent vraagt daarvoor drie waarden. Bij mij: terugregelen vanaf 50,2 Hz, minimaal vermogen bij 51,5 Hz en afschakelen bij 51,7 Hz. Die waarden moeten passen bij het netprofiel van de Enphase-omvormers.
De Ekrano GX
De Ekrano is het brein van het systeem. Hij hangt met de energiemeters in een eigen VLAN. Wat ik heb ingesteld:- Firmware naar v3.85, met het 'Large' image. Dat bevat Node-RED.
- Twee CAN-bussen: een voor de batterijen (BMS-Can, 500 kbit/s) en een voor de Lynx Shunt (VE.Can, 250 kbit/s).
- DVCC aan, met de BMS als baas over laadspanning en stroomlimieten.
- De Lynx Shunt als batterijmonitor, ingesteld op 2512 Ah.
- De twee energiemeters, elk met een eigen rol: net en PV.
Om de Basengreen accupacks aan te sluiten op de Ekrano moest even een aparte kabel gemaakt worden. Voor de VE.Can-bus wil Victron dat de aders als volgt aangesloten zijn:
- CAN-H: JK-BMS CAN-poort pin 4 → Ekrano VE.Can 1 pin 7 (blauw, T568B aan JK-zijde)
- CAN-L: JK-BMS CAN-poort pin 5 → Ekrano VE.Can 1 pin 8 (wit-blauw, T568B aan JK-zijde)
Nadat de accupacks op het Victron-protocol waren ingesteld en op de Ekrano de VE.Can 1-poort op 'CAN-bus BMS LV (500 kbit/s)' stond, meldde de Ekrano direct een JK-BMS met vier batterijen online. De JK-BMS geeft nu zelf zijn grenzen door: 960 A laden en 1020 A ontladen.
De Shunt is aangesloten op VE.Can 2 met configuratie 'VE.Can (250 kbit/s)'. De omvormers zijn aangesloten op de VE.Bus-connector.
De Ekrano wordt zonder behuizing geleverd. Victron verkoopt die los, maar ik heb er zelf een geprint op basis van dit ontwerp op MakerWorld. Dat vind ik leuker, en in blauw en zwart past hij mooi bij de omvormers.
In bedrijf nemen
Alle packs in een keer
Mijn oorspronkelijke plan was voorzichtig: elke pack apart een volledige cyclus laten draaien en ze dan pas samenvoegen. Ik heb dat omgegooid en alle vier de packs in een keer als een systeem in bedrijf genomen. Dat maakt het een stuk makkelijker aangezien je anders elke keer moet zorgen dat het voltage tussen de accupacks gelijk is als je naar het volgende accupack wilt schakelen. Nadeel is dat het volledig laden en ontladen nu wel veel langer duurt.
De fasen draaiden verkeerd om
Ik heb geen draaiveldmeter, maar de netmeter in de schuur wel: die meldde als fasevolgorde L1-L3-L2. Toen ik AC-in inschakelde, bevestigde de Ekrano het met de melding 'wrong phase detection'. De omvormers weigerden op het net te synchroniseren.
Ik had het in de schuur kunnen oplossen door twee draden te wisselen. Ik heb het bij de bron gedaan: L2 en L3 omgewisseld direct na de hoofdschakelaar in het huis. Zo is de fasenummering overal hetzelfde, in het hele huis en in de accuruimte. Het enige driefasige apparaat in huis is de inductieplaat, en daarvoor maakt de draairichting niets uit. Ik heb wel even het ventilatiesysteem gecontroleerd, maar dat draait nog de goede kant op.
Kalibreren: twee keer helemaal vol en helemaal leeg
Een nieuw batterijsysteem weet nog niet hoe vol het is. De BMS'en en de Lynx Shunt moeten allebei leren waar 0 en 100 procent liggen. Dat doe je met volledige cycli: helemaal vol, helemaal leeg. Ik heb er twee gedaan.
De eerste lading van het net
De packs kwamen op ongeveer 70 procent binnen. De eerste netlading heb ik 's nachts gepland, in de goedkoopste uren: zes uur laden vanaf 23:20. Het huis hing toen nog rechtstreeks aan het net, dus ik had de importlimiet tijdelijk verlaagd naar 16 A per fase.
De ochtend erna stond de BMS op 97 procent. De Lynx Shunt gaf nog steeds geen volle laadtoestand. Om de accu's de tijd te geven om te balanceren en rustig vol te geraken, heb ik de laadstroom beperkt tot 50 A. Als een cel tegen de 3,65 V kwam, schakelde het accupack uit waardoor het DC-bus voltage iets zakte. Na een tijdje balanceren, kwam het accupack terug online. Zo duurde het een paar uur voordat het DC-bus voltage het minimum van 55,2 V haalde voor ten minste 3 minuten en de laadstroom naar de accupacks gedaald was tot minder dan 10 A. Dat was het moment dat de Shunt de batterijen als 'vol' markeerde. De cellen waren mooi gebalanceerd met een verschil van maximaal 0,07 V tussen de hoogste en laagste voltages.
Het huis erachter
Nadat de batterijen vol waren, heb ik het huis omgeschakeld naar het ESS en de AC-in uitgeschakeld zodat alles in eilandbedrijf draaide. Het duurde 6 dagen en 12 uur voordat de batterijen leeg genoeg waren.
De 2e cyclus ging soepeler. De laadfase ging iets sneller en met minder fluctuaties. Het ontladen ging wederom in zo'n 6 dagen en 6 uur. Deze week was iets minder zonnig, dus er is tussendoor minder bijgeladen. De Shunt gaf aan dat er 2522 Ah aan de batterijen onttrokken was. Dat is meer dan de nominale capaciteit van 2512 Ah. Het laagste celvoltage was maar 3,02 V. Ruim boven de 2,5 V 'stop discharging' limiet van de MB56-cel.
Vervolgens heb ik de batterij aangemeld op energieleveren.nl. Voor de registratie telt een MultiPlus-II 48/10000 als 8 kW, dus ik heb 24 kW omvormervermogen en 128 kWh opslag opgegeven.
Cyclus 1
Cyclus 2
Ontladen volgens de Shunt (Ah)
2506
2522
Spanning op de bus aan het eind (V)
49,4
48,6
Hoogste cel aan het eind (V)
3,14
3,10
Laagste cel aan het eind (V)
3,07
3,02
De nominale capaciteit is 2512 Ah. Beide metingen zitten daar binnen een half procent vanaf. De cellen leveren dus wat de fabrikant belooft.
Wat ik ervan leerde
De cellen bleven vrijwel de hele ontlading binnen een paar millivolt van elkaar. Pas in de laatste uren liep het verschil op, tot zo'n 70 à 80 mV. Dat is normaal gedrag voor LiFePO4: de spanningscurve is lang vlak en valt aan het eind steil af. De laagste cel zat in pack 1, de hoogste in pack 4.
De laadtoestand van de BMS bleek tijdens de eerste cyclus onbruikbaar: die stond dagenlang op 1 procent terwijl er nog volop energie uit kwam. De Shunt telt de werkelijke stroom en is veel betrouwbaarder. Daarom is de Shunt ingesteld als de batterijmonitor en de BMS regelt alleen nog de laadgrenzen.
Grafiek uit VRM: spanning en stroom tijdens een volledige cyclus
Dynamic ESS: laden als stroom goedkoop is
Ik heb een dynamisch energiecontract bij EnergyZero, met een prijs per kwartier. Victrons Dynamic ESS gebruikt die prijzen, de verwachte zonopbrengst en mijn verbruik om te plannen wanneer de batterij laadt en ontlaadt. Op 13 november, direct na de tweede kalibratiecyclus, heb ik het aangezet.
Het idee is simpel: inkopen op het goedkoopste moment, verbruiken of terugleveren op het duurste. Daarbij wil ik altijd een reserve overhouden voor een stroomstoring en ruimte laten voor de zon.
Mijn voorkeuren:- In dure uren niet van het net naar de batterij laden.
- In de goedkopere nachturen gedeeltelijk laden, niet helemaal vol.
- Ruimte overhouden voor het goedkoopste moment van de dag, vaak rond de middag.
Niet betalen om terug te leveren
De 'grid setpoint' stond eerst op 50 W: het systeem trok dan steeds een klein beetje van het net. Die heb ik op 0 W gezet. Met het einde van de salderingsregeling in 2027 in zicht wil ik niet ongemerkt stroom weggeven, of er straks zelfs voor betalen.
De aansluiting beschermen
Drie omvormers van 10 kVA kunnen samen veel meer vragen dan mijn aansluiting van 3 x 25 A aankan. De import en export van het hele systeem zijn daarom begrensd op 22 A per fase, net onder de hoofdzekering.
Eerste ervaring
De eerste ervaring met de planning van DESS is teleurstellend. Het lijkt alsof het alleen geschikt is voor een veel kleinere capaciteit omdat het probeert om de batterijen dagelijks te ontladen en opladen. Tussendoor gebruikt het gewoon het net om het huis te voeden zonder de batterijen te gebruiken.
Dat is niet hoe ik het wil. Met een volle lading kan ik vele dagen vooruit. Het moet dan slimmer zijn wanneer er stroom ingekocht wordt. Het kan best wel even wachten om te zien of de prijs een dag later gunstiger is.
Gisteren wilde DESS maar 2 kwartier laden terwijl voor minstens 3 uur de laagste prijs rond de €0,25 was. De batterij was maar 30% vol dus voldoende ruimte om 3 uur lang te laden. Dus heb ik dat maar zelf ingesteld.
Vandaag en morgen komt de prijs niet onder de €0,35 maar morgennacht gaat de prijs weer onder de €0,30. Dus dat is dan weer een mooi moment om bij te laden. De hoogste prijs is niet dermate hoog dat ik het interessant vind om terug te leveren.
Ik zal DESS nog wel een keer een kans geven, maar ik ga ook kijken hoe ik met Node-RED of Home Assistant de planning beter kan laten aansluiten op hoe ik denk dat het zou moeten.
Monitoring
In de vorige post schreef ik dat ik het systeem zelf wil kunnen volgen en besturen, zonder vast te zitten aan de app van een leverancier. Dat begint nu vorm te krijgen.
- VRM: het portaal van Victron. De Ekrano stuurt elke minuut data in plaats van elk kwartier, en ik kan op afstand bij alle instellingen.
- Alarmen: de rookmelder en de CO-melder staan als apparaat op de Ekrano, naast de omvormers, de Shunt, de BMS en beide energiemeters.
- Node-RED en MQTT: allebei ingeschakeld op de Ekrano. Daarmee kan ik eigen logica bouwen en data naar buiten halen.
- Home Assistant: alle metrics komen ook in HA via de 'Victron GX'-integratie. Hiervoor is het nodig om op de Ekrano de MQTT Access te enablen in de integratie-instellingen. Met de 'Venus OS Dashboard' integratie via de Marketplace krijg je een soortgelijke systeemvisualisatie als op de Ekrano. Je hoeft alleen maar de juiste entities te koppelen in deze nieuwe card.
Documentatie
Als onderdeel van NEN 3140 moet alles netjes gedocumenteerd worden; schema's, meterkastindeling, groepenverklaringen, etc.
Voor het schema is het gebruikelijk om een eendraadschema te maken. Ik wilde hiervoor niet weer een nieuwe tool hoeven te gebruiken of aanschaffen. In softwareontwikkeling gebruiken we vaak schema's die we in tekst beschrijven waar vervolgens class- of sequencediagrammen van worden gemaakt, zoals met PlantUML of Mermaid.
Met een beetje AI heb ik zo'n tool in elkaar geknutseld. Deze kan niet alleen een eendraadschema maken, maar met een extra 'kast'-configuratie kan hij ook een kastindeling maken. De plaatjes kunnen als PNG of SVG geëxporteerd worden. Maak je er een PDF van, dan kan daaraan ook een componentenoverzicht (te gebruiken als bestellijst) en groepenverklaring worden toegevoegd. Zo heb je in één document alles bij elkaar. Allemaal gegenereerd vanuit één bronbestand.
Door het in een simpele webservice te gieten is het nu ook online beschikbaar, als een serverless container, gehost in Europa.
De Meterkast-schema service bevat een aantal voorbeelden, uitleg en documentatie over de syntax.
Wat ik geleerd heb
- Meet het zelf na. Draadmaten en aanhaalmomenten in handleidingen kloppen niet altijd. Een schuifmaat is sneller dan een retourzending kabelschoenen.
- Controleer de fasevolgorde voordat je begint. Een verkeerd draaiveld zie je nergens aan, tot een driefasig systeem weigert te synchroniseren.
- Een energiemeter heeft spanning en stroom van dezelfde fase nodig. Een meter die waarden toont, meet nog niet per se de juiste waarden.
- Sla je configuratie op. Assistenten schrijf je per omvormer, en een verkeerde volgorde wist eerdere instellingen. Een opgeslagen bestand is je vangnet.
- Vertrouw de laadtoestand pas na een volledige cyclus. Tot die tijd is het percentage van de BMS een gok. De spanning per cel vertelt het echte verhaal.
- Plan een volledige lading voor de Shunt. Die synchroniseert alleen als de laadstroom echt uitloopt. Een laadvenster dat te vroeg stopt, levert niets op.
- Alles in een keer in bedrijf nemen kan. Met goed gematchte packs en zorgvuldige metingen vooraf was de voorzichtige route per pack niet nodig.
Nog te doen
Het systeem draait, maar het is niet af. Dit staat nog open:- Ventilatie of ook koelen. Dit is het grootste open punt. Ik twijfel tussen alleen ventileren en een oplossing die ook kan koelen. Omdat er nu geen ventilatie is, loopt de temperatuur in de ruimte soms op tot 40℃. De celtemperatuur is nooit boven de 29℃ geweest. Koelen doe ik nu door de deur open te zetten. Nu kan er makkelijk met de buitenlucht gekoeld worden, maar hoe zal dat in de zomer zijn?
- De ventilatieregeling. De melders werken, maar de koppeling ontbreekt nog: ventilatie omhoog bij CO, alles uit bij rook. Waarschijnlijk wordt dat een Node-RED-flow op de Ekrano.
- Meer zon. De huidige panelen zijn klein voor deze batterij. Ik heb nog plaats voor 15 extra panelen, maar misschien ga ik de 13 jaar oude 250Wp panelen ook wel vervangen door nieuwere. De uitbreiding wil ik DC-gekoppeld doen, met een Victron MPPT direct op de batterijbus.
En nu verder?
Het heeft lang geduurd voordat het ESS eindelijk draaide. Dat kwam vooral doordat ik het buitenshuis wilde hebben en de schuur die ik eerder zelf had gebouwd daarvoor te klein en niet goed genoeg vond. Het kostte daarna veel tijd om een geschikte schuur te vinden voor een acceptabele prijs, en iemand die hem ook wilde plaatsen. Toen ik eenmaal bij Isoblox was uitgekomen, ging het snel. Over de schuur ben ik zeer tevreden. De isolatie is zelfs zo goed dat er binnen geen wifi is.
Het ontwerpen en bouwen van het ESS vond ik erg leuk, net als het installatiewerk. Swinkels E-tech ben ik dankbaar voor alle hulp.
Al jaren wil ik eigenlijk niet meer vijf dagen per week de hele dag achter een scherm zitten, maar ook iets met mijn handen doen. Dit installatiewerk smaakt naar meer. Ik volg nu de nodige trainingen, zodat ik dit werk ook voor anderen kan doen. Ik wil me wel beperken tot het bouwen van dit soort DIY-ESS-systemen, en alleen voor mensen die zelf affiniteit hebben met elektra, software of home automation.
Een paar vrienden hebben al interesse getoond, dus wellicht bouw ik binnenkort een ESS voor iemand anders.